இந்து சமயத்தில் மூவினைத் தத்துவம்

இந்து சமயத்தில் வினை அல்லது கருமம் என்பது தொல்வினை, நுகர்வினை அல்லது ஊழ்வினை, வரும் வினை ஆகிய மூவகைப்பட்டது. இம்மூன்றும் சேர்ந்து ஒன்றாகப் பேசப்படும்பொழுது மூவினை எனப்படும்.
பொருளடக்கம்[மறை]
1 நுகர்வினை
2 தொல் வினை
3 வரும் வினை
4 துணை நூல்கள்

நுகர்வினை

இது 'பிராரப்த கர்மம்' என்று வடமொழியில் சொல்லப்படும் ஊழ்வினை. எல்லா முற்பிறப்புகளிலும் நாம் செய்த, செய்ய நினைத்த, செய்ய விரும்பிய செயல்களின் மூட்டை தான் நம் கருமம் அல்லது வினை. இம்மூட்டையிலிருந்து ஆண்டவன் திருவருளால் இப்பிறவிக்காக ஒரு பிடியளவு நாம் பிறக்கும்போதே நம் கூட வருகிறது. வில்லிலிருந்து புறப்பட்டுவிட்ட அம்பை அம்பு எய்தியவனே எப்படி எதுவும் செய்யமுடியாதோ அப்படி, நாம் பிறந்தபிறகு அதை அந்த ஆண்டவனும் ஒன்றும் செய்வதில்லையென்று அத்தனை இந்து சமய நூல்களும் கூறுகின்றன. இந்தப் பிடியளவு வினைதான் மாறாத வினை எனப்படுகிறது. இந்து சமய சாத்திரங்களும் புராணங்களும் எங்கெல்லாம் 'விதி வலிது, அதை மாற்ற ஈசனாலும் முடியாது' என்று சொல்கின்றனவோ அங்கெல்லாம் இந்த ஊழ்வினையைத்தான் அப்படிச் சொல்கிறார்கள். இதை அனுபவித்துத்தான் ஆகவேண்டும். பிரமனால் நெற்றியில் எழுதப்பட்டதாகச் சொல்லப்படும் இந்து உலக வழக்கு இவ்வினையைப் பற்றித்தான்.
ஒரு நபருக்கு வாய்க்கும் பெற்றோர், வாய்த்திருக்கும் அல்லது வாய்க்கப்போகும் கணவன்/மனைவி, வாய்க்கப்போகும் வாழ்க்கைச் சூழ்நிலை, பொதுவாக கஷ்ட வாழ்க்கையா சுக வாழ்க்கையா, மற்றும் ஆயுள், இதெல்லாம் ஊழ்வினையைப் பொறுத்தது என்பது இந்து சமய நூல்களின் கூற்று.
'விதியின் பிழை நீ இதற்கு என் கொல் வெகுண்டது' என்று இராமன் இலக்குவனுக்குச்சொல்வதாக கம்பன் சொல்வது இந்த ஊழ்வினையைத்தான். 'ஊழிற்பெருவலி யாவுள' என்று வள்ளுவர் சொல்வதும் இவ்வினையைப்பற்றித்தான்.

தொல் வினை

ஒரு நபரின் முற்பிறப்புகளில் சேகரித்துக்கொண்ட செயல்களின் மூட்டையிலிருந்து ஒரு துளியளவு ஊழ்வினைக்காக இப்போதைய பிறவியில் அனுபவிப்பதற்காக எடுக்கப்பட்டுவிட்டது.எஞ்சியுள்ளது இனி வரப்போகும் பிறவிகளுக்காக உள்ளது. இந்த எஞ்சியுள்ள மூட்டை தான் தொல் வினை எனப்படும். வடமொழியில் 'ஸஞ்சித கருமம்' என்பர். மொத்த வினையின் இப்பகுதிதான் மிக அதிகமான பகுதி. ஆனால் இது மாறக்கூடிய விதி, மாற்றக்கூடிய விதி. 'விதியை மதியால் வெல்லலாம்' எனப் பெரியோர்கள் சொல்வது இத்தொல்வினையையே. காசிக்குப்போய் பாவத்தைத் தொலைக்கலாம் என்றும், கோயில் தரிசனம், தீர்த்தஸ்நானம், பெரியோர் ஆசிகள் இவைகளால் பாவம் தொலையும் என்றும் இந்து மத நூல்கள் சொல்லும்போது இத்தொல்வினையில் உள்ளடங்கிய பாவத்தைத்தான் சொல்கின்றன. ஊழ்வினை அனுபவிக்கப்பட்டுத்தான் ஒழியும். ஆனால் தொல்வினை என்பது புண்ணியம் செய்வதாலும், ஆண்டவன் திருநாம ஜபத்தாலும் கரையும் என்பது இந்து சமய நூல்களின் கூற்று. 'லிங்காஷ்டகம்' என்ற சிவபெருமான் தோத்திரத்தில் 'ஸஞ்சித பாப வினாசக லிங்கம்' என்று வெளிப்படையாகவே 'தொல்வினையை அழிக்கக்கூடிய பெருமான்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.
'கோயில்களுக்குப்போய் திரும்பும் கடவுள் பக்தர்கள் அவர்கள் பிரயாணம் செய்த பேருந்து கவிழ்ந்ததால் உயிரிழந்தார்கள்' போன்ற சில செய்திகளைக் கேட்கும்போது 'புண்ணியம் செய்தவர்க்கு இதுதான் கைமேல் கண்ட பயனா' என்ற கேள்விகள் அடிக்கடி எழுவதுண்டு. செய்த புண்ணியம் தொல்வினையில்தான் பத்து வரவு செய்யப்படும்; ஊழ்வினையை அனுபவிப்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்யமுடியாது என்ற கூற்றுதான் இதற்கு பதில்.

வரும் வினை

இவ்வினை முழுவதும் மனிதன் கையில்தான் இருக்கிறது. ஏனென்றால் இது நாம் இப்பிறவியில் இனி செய்யப்போகும் செயல்கள். 'போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும்'

தர்மம்

தர்மம் என்று இந்து சமயத்தில் பொதுவாக சொல்லப்படுதலுக்கு, தமிழில் அறம் என்று வழங்கப்படுகிறது.
மனிதர்களைப் பொறுத்தவரை தர்மம் என்றால் சரியான செயல்களைச் செய்வது, சரியான பாதையில் நடப்பது ஆகும். உலகத்திலுள்ள மனிதர்கள் இவ்வாறு நீதி நெறியில் வாழ்வது மட்டுமல்லாமல், வான் வெளியில் உலகம் உழல்வதும், அண்ட சராசரங்கள் ஒரு ஒழுங்கில் இயங்குவதும் தர்மம் எனப்படும் இறைவனின் விதிகளில்தான் என்கிறது இந்து சமயம்.
மனித ஆத்மா இறைவழியில் நடந்து உயர் ஞானம் பெற்றிட அற வழியில் நடந்திடல் அவசியமானது. அறம் வலியுறுத்தும் திருவள்ளுவர், அறத்தின் சிறப்பினை இவ்வாறு சொல்லுகிறார்:
சிறப்பு ஈனும்; செல்வமும் ஈனும்; அறத்தின்
ஆக்கம் எவனோ, உயிர்க்கு? (31)
(தர்ம ஒழுக்கத்தினால் மேன்மை வரும் என்பது உறுதி. செல்வமும் வரலாம். ஆதலால் தர்மத்தை காட்டிலும் மனிதனுக்கு வல்லமை தரக்கூடியது வேறு என்ன இருக்கிறது?)
அறத்தின்ஊஉங்கு ஆக்கமும் இல்லை; அதனை
மறத்தலின் ஊங்கில்லை கேடு. (32)
(தர்மங்களை செய்வதுபோல நன்மை தரக்கூடியதும் இல்லை. தர்மங்களை செய்யாமல் மறந்துவிடுவது போலத் தீமை தரக்கூடியதும் இல்லை.)
தர்ம வழியில் இருந்து பிறழுதலுக்கு அதர்மம் என்று வழங்கப்படுகிறது.

இந்துமதம் பற்றி ஸ்ரீஅரவிந்தர்

“இந்துமதம் தனக்கென்று பெயர் எதுவும் வைத்துக்கொள்ளவில்லை. ஏனென்றால் ஒரு மதத்திற்கான இறுக்கமான வரையறைகளுக்குள் அது தன்னை அடக்கிக்கொள்ளவில்லை; அனைவரும் கட்டாயமாகப் பின்பற்றியே ஆகவேண்டிய மத ஆசாரம் என்று ஒன்றை அது முன்வைக்கவில்லை; எந்தத் தவறுகளும் இல்லாத, ஒரே உண்மை மதக்கொள்கை என்று ஒன்றை வைத்து அது சாதிக்கவில்லை; மோட்சத்திற்காக ஒரே ஒரு குறுகிய வழிப் பாதையையும், நுழைவாயிலையும் அது அமைத்து வைக்கவில்லை.
இந்துமதம் ஒரு மதக்குழுக் கலாசாரம் மட்டும் அல்ல, மாறாக பரம்பொருளை நோக்கிய மனித உயிரின் பரந்துபட்ட தேடல்களின் தொடர்ச்சியான உன்னத மரபு அது. சுய மேம்பாட்டிற்காகவும், சுய அறிதலுக்காகவும் பல பரிமாணங்களும், பல படித்தரங்களும் கொண்ட ஆன்மசாதனைகளை கட்டற்ற சுதந்திரத்துடன் அது அனுமதித்து வந்திருக்கிறது. அதனால் தான், ”சனாதன தர்மம்” (ஆதியும், அந்தமும் அற்ற தர்மம்) என்ற, தனக்கு முற்றிலும் உரிமையுள்ள பெயரிலேயே தன்னை அழைத்துக் கொண்டது”
- India’s Rebirth (ISBN 2-902776-32-2) p 139
“சனாதன தர்மமே நம் தேசியம். இந்து தேசம் சனாதன தர்மத்துடனேயே பிறந்தது. அதனாலேயே இயங்குகிறது, அதன் ஊடாகவே வளர்கிறது. சனாதன தர்மம் வீழுமானால், ஆதியும் அந்தமும் அற்ற சனாதன தர்மத்திற்கும் அழிவு என்பது சாத்தியம் என்றால், இந்த தேசமும் அதனுடனே அழியும். ஆகவே, சனாதன தர்மம், அதுவே நம் தேசியம்.”
- மே-6, 1909. உத்தரபாரா சொற்பொழிவு (Uttarpara Speech)
இந்து மதம் மிகப் பெரும் “ஐயங்களும், காரணத் தேடல்களும் கொண்ட” வழியாகவும், அதே சமயம் மிகப் பெரும் “மத நம்பிக்கை” வழியாகவும் திகழ்கிறது. அது ஒரு மாபெரும் “ஐயங்களின் வழி”, ஏனென்றால் வாழ்க்கையின் தீராப் புதிர்களைப் பற்றி அது இடையறாது கேள்விகள் கேட்டும், பரிசோதனைகள் செய்தும் வந்திருக்கிறது. மிக ஆழ்ந்த இறை அனுபவங்கள், மேல்நிலைக்கு இட்டுச் செல்லும் பல்வேறுவகைப் பட்ட ஆன்மிக சாதனைகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதால் அது நம்பிக்கைகளின்பாற்பட்ட ஒரு மாபெரும் மதமும் ஆகும்.
அந்த அளவில் கூட, இந்துமதம் ஒரு இறுகிய மதக்கொள்கையோ அல்லது இத்தகைய மதக்கொள்கைகளின் தொகுப்போ அல்ல, ஆழ்ந்த வாழ்வியல் தரிசனம் அது. இந்துமதம் ஒரு இறுகிய சமூகக் கட்டமைப்பும் அல்ல, மாறாக கடந்தகாலம் மற்றும் வரும் காலங்களின் சமூக பரிணாம வளர்ச்சிப் பாதைகளுக்கான உந்துசக்தி. அது எதையும் ஒதுக்குவதில்லை, பரிசோதிக்கவும், அனுபவம் பெறவும் வலியுறுத்துகிறது. இப்படித் தொடர்ந்து பரிசோதித்து, அனுபூதியில் கண்டறியப்பட்டவற்றை அது ஆன்மீகப் பயன்பாட்டிற்காக வழிகாட்டுதல்களாக மாற்றி வருகிறது. எனவே, இந்துமதத்தில் தான் எதிர்காலத்தின் உலகளாவிய ஆன்மிக மதத்திற்கான அடிப்படைகளை நாம் காணமுடிகிறது.
இந்த சனாதன தர்மத்திற்குப் பல புனிதநூல்கள் இருக்கின்றன - வேதங்கள், உபநிஷதங்கள், கீதை, தரிசனங்கள், புராணங்கள், ஆகமங்கள், தந்திரங்கள்… ஆனால் அதன் உண்மையான, அனைத்தினும் மேலான புனிதநூல் உன் உள்ளம், (இந்துமதத்தின் படி) அழிவில்லாப் பரம்பொருளே அதில் உறைவதால்.”
- “கர்மயோகின்” என்ற நூலில்
நூற்றாண்டுகளின் பண்பட்ட பயிற்சியினால், மற்ற தேசங்களின் நாகரீகமிக்க மேட்டுக்குடியினரை விட, ஹிந்துஸ்தானத்தின் கல்வியறிவற்ற பொதுஜனங்கள் கூட ஆன்மிக உண்மைகளின் புரிதலுக்கு அருகில் இருக்கின்றனர்.
- India’s Rebirth (ISBN 2-902776-32-2) p 140
“பாரதத்தின் பண்டைய முனிவர்கள் தங்கள் ஆன்ம பரிசோதனைகள் மற்றும் யோக சாதனைகள் மூலம் ஊனுடலை வென்று அதனைத் தாண்டிச் சென்றனர். வருங்கால மனிதகுலத்தின் அறிவுத் தேடலின் பாதையில், முனிவர்களின் பூரண ஞானமானது நியூட்டன் மற்றூம் கலிலியோவின் தீர்க்கதரிசனத்தை விடவும், பரிசோதனை மற்றும் காரண அறிவு சார்ந்த அறிவியல் முறைகளை விடவும் அதிகமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு முக்கியத்துவம் வாயந்ததாக இருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை”.
- The Upanishads - By Sri Aurobindo vol. 12 p. 6.
“இந்திய சிந்தனையின் அனைத்து வாயில்களுக்குமான ஆதாரத் திறவுகோல் ஆன்மிகம். இந்திய கலாச்சாரத்தின் பல்வேறு வெளிப்பாடுகளுக்கும் அவற்றின் இயல்பான தன்மையை அளிப்பது அது தான். இந்த ஆன்மிக அக ஒளியே புற அளவில் இந்தியாவின் மதமாக, இந்து மதமாக மலர்ந்தது. மேலாம் பரம்பொருள் எல்லையற்றது என்று அறிந்த இந்து மனம், அந்த எல்லையற்ற பரம்பொருள் இயற்கையிலும், ஆன்மாவிலும், உலகெங்கும் தன்னை எல்லையற்ற விதங்களில் வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது என்றும் உணர்ந்து கொண்டது.
நன்றி -தமிழ் இந்து இணையதளம் -